Το άκρως επίκαιρο «Ιδανικό Εγώ»

Άρθρο,της Έλυς Στογιάννη

Τις τελευταίες μέρες μου έχει κολλήσει μια λέξη στο μυαλό, μια λέξη που μου ταλανίζει τις σκέψεις. Πρόκειται για την λέξη Υπερ-εγώ. στο άκουσμά της ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για κάτι ανώτερο από τον εαυτό μας, ένας super-εγώ. Η λέξη διατυπώθηκε από τον Σίγκμουντ Φρόυντ στην δεκαετία του 1930 και αφορά τον διαχωρισμό του ανθρώπινου ψυχισμού σε 3 στάδια: το Εκείνο, το Εγώ και το Υπερεγώ.

Το τελευταίο στάδιο μου κέντρισε το ενδιαφέρον γιατί είναι ενα ασυνείδητο μερος του εαυτού μας που στοχεύει στην ‘ιδανικοποίησή’ του. Είναι ένας εσωτερικός λογοκριτής, η συνείδησή μας, ένα σύστημα που καθοδηγεί κάθε μας κίνηση σύμφωνα με τους ηθικούς κανόνες και αξίες που υπάρχουν. Είναι το κόμματι μέσα μας που πασχίζει για τελειότητα και μετρά την απόσταση μεταξύ της πραγματικότητας και του ιδανικού.

Εδώ πάντα με βασανίζει η ίδια ερώτηση : «Αν η κοινωνία θεωρούνταν μια ενιαία οντότητα, ποιό θα το ‘ιδανικό εγώ’ της;». Τι θα γινόταν άμα θέταμε το ερώτημα: «Πόσο απέχει η κοινωνία από το Υπερεγώ- Ιδανικό της;». Το σίγουρο είναι ότι θα παίρναμε διαφορετικές απαντήσεις από έναν ελεύθερο επαγγελματία σε σχέση με έναν δημόσιο υπάλληλο, από έναν βαθιά θρησκευόμενο σε σχέση με έναν άθεο, από έναν πολίτη σε σχέση με έναν πολιτικό, από έναν ενήλικα σε σχέση με ένα παιδί, από έναν άνδρα σε σχέση με μία γυναίκα.

Όμως, πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα : εφόσον ο καθένας μας αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας, χρειάζεται ατόμικη προσπάθεια για τη μείωση της απόστασης της κοινωνικής πραγματικότητας από το ‘ιδανικό εγώ’ της.