Η Πολιτική Ασυνέπεια και η Ανευθυνότητα απέναντι στη Σχολική Κοινότητα

 

Στην πολιτική ζωή, οι παραιτήσεις κρίνονται πρωτίστως από δύο παράγοντες: τα κίνητρα και το timing. Στην περίπτωση της κ. Δρόσου, η χρονική στιγμή της αποχώρησής της στερείται κάθε σοβαρής πολιτικής δικαιολογίας και εκθέτει ανεπανόρθωτα την ίδια, καθώς εγείρει σοβαρά ζητήματα θεσμικής και κοινωνικής ευθύνης.

Όταν ένας Δήμαρχος ανανεώνει τη θητεία σου την 1η Σεπτεμβρίου με μια συγκεκριμένη τετράμηνη παράταση έως τις 31 Δεκεμβρίου, και εσύ αποδέχεσαι αυτή τη θέση, υπογράφεις μια άτυπη αλλά ισχυρή πολιτική και ηθική δέσμευση. Δεσμεύεσαι απέναντι στους δημότες, στους γονείς, στους εκπαιδευτικούς και στην παράταξη που σε στήριξε, ότι θα φέρεις εις πέρας το έργο σου σε αυτό το συγκεκριμένο διάστημα. Το να παραιτείσαι λίγες μόλις ημέρες μετά, συνιστά μια ακατανόητη παλινωδία και μια φυγομαχία από το καθήκον.

Η ανεύθυνη στάση απέναντι στα σχολεία και τους δημότες

Το πιο μελανό σημείο αυτής της απόφασης είναι ότι λήφθηκε στην πιο κρίσιμη περίοδο του έτους για το χαρτοφυλάκιο της Παιδείας. Ο Σεπτέμβριος και ο Οκτώβριος είναι οι μήνες όπου τα σχολεία, τα νηπιαγωγεία και οι παιδικοί σταθμοί αντιμετωπίζουν τις μεγαλύτερες πιέσεις (οργάνωση, ελλείψεις, λειτουργικά έξοδα, χειμερινή προετοιμασία).  Αφήνοντας το τιμόνι της Αντιδημαρχίας αυτή ακριβώς τη στιγμή, η κ. Δρόσου έθεσε το προσωπικό της πολιτικό «εγώ» πάνω από το κοινό συμφέρον των παιδιών και των γονέων του Ωραιοκάστρου. Αντί για υπευθυνότητα, επέλεξε να προκαλέσει διοικητικό κενό και αναστάτωση, αδιαφορώντας για τις πρακτικές συνέπειες της πράξης της στην καθημερινότητα των σχολικών μονάδων.

Τα αμείλικτα «γιατί» μιας βιαστικής εξόδου

Αν οι συνθήκες εργασίας ήταν τόσο ανυπόφορες ή αν το «έλλειμμα συνεργασίας» ήταν τόσο αγεφύρωτο, η κ. Δρόσου είχε δύο καθαρές, έντιμες και λογικές επιλογές: Η άρνηση της παράταξης: Όφειλε να μην αποδεχθεί την ανανέωση της θητείας της την 1η Σεπτεμβρίου. Θα αποχωρούσε έτσι με ψηλά το κεφάλι, χωρίς να προκαλέσει αναστάτωση στο ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς και χωρίς να εγκλωβίσει τον Δήμαρχο σε έναν άσκοπο σχεδιασμό. Η θεσμική υπομονή: Από τη στιγμή που επέλεξε να πει το «ναι» και να παραμείνει στη θέση της, όφειλε να επιδείξει την απαραίτητη πολιτική ωριμότητα για ακόμη τρεις μήνες. Θα μπορούσε να ολοκληρώσει τη θητεία της, να θωρακίσει τη λειτουργία των σχολείων και να αποχωρήσει σιωπηρά και αξιοπρεπώς τον Δεκέμβριο.

Μια κίνηση εσωστρέφειας που ζημιώνει την ίδια

Η επιλογή της να δημιουργήσει μια τεχνητή κρίση «εν μέσω» της παράταξής της, αφήνοντας δημόσιες αιχμές, δεν φανερώνει πολιτικό ανάστημα, αλλά έλλειψη ψυχραιμίας και σεβασμού. Τα προβλήματα μιας διοίκησης συζητούνται και λύνονται αυστηρά εντός των τειχών. Όταν βγάζεις προς τα έξω μια τέτοια εικόνα, ηθικός αυτουργός της ζημιάς δεν είναι η παράταξη, αλλά ο ίδιος σου ο εαυτός.

Η κ. Δρόσου έγινε γνωστή στην τοπική κοινωνία μέσα από τις ευκαιρίες και το βήμα που της προσέφερε η παρούσα δημοτική αρχή. Η ελάχιστη υποχρέωση προς τον Δήμαρχο και τους συναδέλφους της ήταν ο σεβασμός της χρονικής δέσμευσης που η ίδια συνυπέγραψε. Με αυτή την άκαιρη, θορυβώδη και κοινωνικά ανεύθυνη παραίτηση, το μόνο που κατάφερε ήταν να πλήξει ανεπανόρθωτα τη δική της πολιτική αξιοπιστία.